80 months around the globe: 2004-2005 Belgium-Turkey-Iran-Pakistan-India

INDIA, from 11.2.5 till 10.3.5

The first real rain in months ! It came just north of the deep south, closeby Lands End of India, where the Arabic Sea meets the Bengali Gulf and the Indian Ocean. Unfortunately it came at night when sleeping with the rooftop open for aircooling, so we had to close it down keeping the accumulated heath of that day and allowing it to mix with the humidity outside. So we had our own tropics within the car. After some showers however the sky cleared and from next day on there were no more clouds, just sun, tropical sun with a cool seabreeze.

One of such nights, just back in the state of Tamil Nadu we decided to stay in a wildlife park. We were just asleep when being a bit disturbed by some 5 elephants grazing around the car, making noise whenever they ate from another tree, pushing aside trees in their path. After a few hours the leader taught it sufficed, so he let a loud trumpet right next to the car. At 3 am we could continue our sleep. Unfortunately it was too dark to take any nice pictures at all, even from the top of the car via the open roof. We could just hear and see them graze and eat, standing still, continuing a bit but coming back to our place. Indian elephants being a lot smaller than their African consorts our cars’ height must have been almost equal to theirs, so from the top we had some nice viewing, eye to eye.

Later on the following morning we again saw some of them a few kilometers down the road. They didn’t recognize us, or did they? They simply hide in the bush along the road until we drove on.

Some perceived differences South-North:

After having tried via via to contact some local press, it is hereby proven that the South of India is more keen for press than the north. Just a few examples from the North, than the South. Upnorth we spoke the General Manager of Toyota AGRA to bring our story in the papers, in vain. Later, at Udaipurs beautiful star Lake TAJ hotel we discussed our project with a very interested General Manager of the Hotel and his aid. They promised to send our info to the Taj HQ in Mumbay for the PRESS or Marketing Directors, with zero result.

In the South it only took a few minutes to talk to the local director of the Fort Cochin Tourism Office to get us a nice article in a local paper, which happens to be the largest spread paper allover India in a local language (in Kerala, Malayaba language). Some 3 lahks of subscribers (300.000 families) now know about some aspects of our trip, and we got for instance an email by an enthused reader to keep feeding him info about all the countries we visit. Again, next day the Manager of the local TATA tea Factory annex Museum in hillstation Munnar just needed a few words with us to immediately phone his buddy journalist who joined in the guided tour personally led by the manager himself. The interview again appeared in a newspaper, with pictures.

Speaking of TATA: not only is this conglomerate the leading manufacturer of completely outdated trucks, jeeps and cars (recently they added new modern cars and even a nice looking jeep), but also of: tea, solarpanels, insurances, the mighty TAJ hotels… you name it TATA got it When we had to pay 50 rupees each for visiting the Tea Museum, the manager overheard or acclaim this was very expensive and replied when we told him that the wealthy TATA conglomerate should not ask such high entrancefees: "Tata is responsible for feeding and employing so many many thousands of families throughout the country, that is where the money goes to!"

A 48 hour houseboatcruise on Aleppey’s beautiful Backwaters learned us that: sunsets are eaqually beautifull on those nice rivercanals as on the beach; bananas can be fried to taste great; some houseboats are more 5star than others; some boats are anchored in a riverbend, others in small canals difficult to reach by a large camperjeep on winding narrow paths along water; the local villagers are as friendly as everywhere, and gladly helped us guide the car reversing back inch by inch through the dense trees and bamboo lining up the path; some of the canals are a cut and paste of Giethoorn, others more of Amiens and others look like the winding small Biesboschwaters; the riverwater is being used for bathing, washing, washing clothes, bathing zebus and kids alike, brushing your teeth, or swimming, even when next to you a dirty (and we mean real dirty) waterflow enters the river with the waste of the locals; small biting flees are equally stitching as mosquitos, or worse; it is great to see the boatsmen/cook go and buy a living chicken and tigerprawn for dinner; it is equally unique to flavour the silence and enjoy the scenery seated on a rocking canape with a view on the jungle.

At Varkalla Beach where we stayed for 3 days we watched the local fishermen laboring to haul in catches of 15 kg, 5 kg or the last one +80kg, after a 3 hour struggle involving each time 30 men to close the nets from inland, after the net had been brought out to sea by rowingboats. Liters of sweat in the tropical sun for some kilos of fresh fish, gaining them an average of 40 to 50 rupees per head per day (just under 1 euro/man!).

Other equally ineffective but very traditional ways we witnessed to catch fish/crabs:

To fish for crab in a muddy, swallow river 3 methods. 1. The first one from a bridge: you put some bits of raw fish in a fishbasket, lower it on a rope from the bridge; you repeat this with 30, 40 other baskets. Every now and then you haul each basket in and hopefully grab the crab before it flees from the bridge back into the water; 2. You make or buy a rotan basket and kneel in the mud of the river; gradually you move forward always on your knees to push the basket on the surface of the mud and hope for a crab to get entangled in the rotan basket. Then you put that innocent crab together with the others already caught in a tin or can on your head; you repeat this all day long, and ask all of your neighbors to do the same to make it more cosy. Women only.; 3. You stand on a wooden boatlike canoe, ask someone to hit with a bat the watersurface to disturb the crab, if any. Then you catch it and throw it in a rotan jar in your makeshift boat. Success NOT ensured, sorry; but keep smiling!

To fish for river mussels following ingredients are a must: a manmade canoe; at least one rotan basket; at least 1 pole of bamboo; and finally a container full of good luck. The recipe is simple, and equally rewarding: get all your stuff in the canoe, and pole yourself in a nice river bend, preferably in the center of the navigational channel. Push 1 pole into the mud, vertically, but make sure at least a few centimeters are still visible. Get into the water, your boat might drift away a bit but that is not your main concern, is it. Lower yourself whilst holding onto the pole, but make sure you gasp some full breaths of air. With one free hand you surf the mudsurface of the river, and catch some of the mussels which you might find there. Resurface before you get out of air. Repeat this as many times as possible but remember you’ll have to swim always to your boat with your catch. Having succeeded a few kilos of these mussels it is time to pole back to the shoreline. Again go into the water with the now full basket, and rinse the catch with the same fishingwater. Throw the catch into the canoe and go find yourself a buyer.

Fishing can also be done from a boat, of course. Either a small canoe, or a larger fisherboat. Two methods can be recommended. One is to spearcatch the fish potentially available. For this you use a canoe or a few palmtrees bound together with some coir rope. Make sure you tighten this rope on both front and rear every time you hit the waters. The other is to use huge nets and tow them as long as needed. In case of failure, repeat same at night, preferably with some strong headlights on, and colleague fishermen in other boats so you can pull the nets even bigger by joining forces. Hope the catch is sufficient to arouse interest from local buyers, and that there remains a bit for each of the crew. Don’t start arguing or almost fighting over the last kilos: every one gets a share in proportion to his work and his investment put in the adventure. Hope no tsunami will hit you, or you can pray your gods they kept you alive, but got lost your boat worth a few thousand euros. Then either hope for official international help granting you a new polyester boat, or refrain form fishing altogether. This might be voluntarily, or because your government wants no fishermen to go out before the raised taxes are being accepted. Always hope the fuel prices will stop rising. In spite of the ever prevailing winds, don’t ever think of investing in sails. Or even to makeshift them from a few bamboo and some old plastic rigid sacs sewn together to come up with a professional squarish sail.

All the way down from the East Coast at Chennai (formerly Madras) to Kochi (Cochin) on the West Coast we asked for the tsunami effects. Apart from rumours saying that no fishermen would go out fishing for fear of the fish having eaten death victims, only on 1 occasion did we see some refugee tent camps. When asking around how hard the tsunami hit, the answer was "no victims, just a woman and 2 children"!! On the other hand, beggars use the tsunami to gain more money for themselves, and locals keep their hands wide open for free money from Europe, USA and other wealthy organizations.

After having obtained an extension for our visa of 1 month (rather exceptionally!) from a very cooperative senior immigration officer at Chennai, we looked for a place to keep the car parked during our return to Belgium and France. At Toyota Chennai (the former MADRAS) and at Hotel Seabreeze in Mamallapuram we can leave the car secured. We’ll decide the last week which will be making more sense. Also at Chennai we surfed the net to find the cheapest airtickets, and fixed the return to Brussels on 30.3, and the inboundflight to India on 23.9.5 to continue our project 80monthsworldwide.

In the meantime, come and see us at our chambres d’hôtes Lou Castel in beautiful Tarn (45 km from Carcassonne) (see also www.audetarnloucastel.com else the website of gîtes-de-france), else in Brussels where we need to prepare our next trip in Asia (visums, insurance, car spare parts, special authorizations from the Myanmar government to cross the country by car etcetera) as well as time to label and inventorise the thousands (tens of thousands) of digital pictures taken in Turkey, Iran, Pakistan, and lately India.

Speaking of pictures: we use a very great Minolta Konica Z3 DIMAGE with an exceptional lens, zoom (28mm-420mm), good battery performance (up to 250 high resolution pics per 4 rechargeable AAbatteries), lightweight, and quite solid and stable (it is left always on the dashboard, in a 4X4, with windows open and dust, heath, wind, seasalt coming in, bouncing up and down and yet, after 25000 pics still quite operational and goodlooking: a small miracle after having spend already 2 older digital and 2 oldfashioned stillcameras in the tropics!

Still I have a backup camera and some good old slides; now we need a new 1Gigabyte XDcard cause 1 of the 2 suddenly only can remember 268 pics stead of the +500 it used to be storing the first weeks.

A sample of an email we sometimes send away:

we staan naast een guesthouse in een wildpark in Tamil Nadu waar we vanmiddag (in dat wildpark) gezeten op de veranda van een lodge midden in de natuur met verrekijkers naar wild hebben gekeken. Het volgende wildpark is gesloten door brand en hier is het verschrikkelijk droog, tijden niet geregend, maar toch, we hebben van dichtbij heel veel herten en reeën, wat everzwijnen, natuurlijk apen, maar ook, o wonder, een echte tijger gezien!! Vorige week hebben we overnacht in het Indira Gandhi Wildlife Sanctuary. Daar werden we tegen middernacht wakker : er stonden een 5-tal olifanten te grazen! Rustig en kalm, takjes afbrekend en kauwend, bomen omrukkend en dat heeft zo een uurtje of drie geduurd. We zaten eerste klas met het dakluik open! Toen er eentje luid begon te trompetteren werden we toch wel eventjes bang, maar dat getrompetter betekende gelukkig niet "In de aanval", maar "Aftocht blazen"! en ze gingen dan ook kalmpjes verder! Je begrijpt dat we deze keer toch maar de veiligheid van een guesthouse hebben verkozen, hoewel de Indische olifanten veel kleiner zijn dan de Afrikaanse.

De volgende ochtend na ons avontuur hebben we er een paar km verder nog een drietal gezien, verborgen achter de bosjes langs de kant van de weg. Waarschijnlijk andere, want ze groetten ons niet echt.

Wat hebben we zoal nog gedaan. Heerlijk vertoefd aan de ingang van een theeplantage, prachtig groen, fris op 1500 m, weer wat zuurstof opgeslagen, schitterende paars bloeiende bomen waarvan ik de naam nog moet opzoeken, heerlijk geurend, rode bloemen tussen het groen, nauwelijks gestoord door nieuwsgierige Indiërs want er was geen dorp in de buurt behalve bijvoorbeeld een jeep met tien jongemannen die voorbijreden en toen ze de Toy zagen omkeerden en naar de auto kwamen kijken (het was zondag) en die vreselijk vrolijk waren, foto’s maakten en voor ons gedanst hebben; en een echtpaar met kind op een scooter dat stopte en van wie de vrouw aankwam en zei: "I want to see the car!" En dat zijn dan best leuke ontmoetingen.

We zijn tot aan Land’s End geweest, dus het meest zuidelijke punt van India, waar de Indische Oceaan, de Golf van Bengalen en de Arabische Zee samenkomen, de plaats heet Kanyakumari of ook wel Cape Comorin (zuidelijk Tamil Nadu), zalig in een hotel met uitzicht op het water en waar de (ondergaande) zon en de (opkomende volle) maan elkaar ontmoeten. Warm is het zeker in Zuid-India, maar ook heel anders, veel ontwikkelder en misschien wel westerser, minder armoede dan in vele andere streken en dus ook minder stof. Vandaar langs de westkust naar het noorden, naar Kerala, twee dagen en twee nachten op een houseboat de backwaters bevaren. Een heel speciale ervaring zo te spelevaren op het water omringd door allerlei soorten palmbomen en rijstvelden en zo nu en dan een kerkje of een moskee. En bediend te worden door een kok plus een kapitein en z’n scheepsmaatje. Wat wilt u eten? Oh, niet vegetarisch, dan maar eventjes een kip en wat visjes kopen onderweg. Als ik dan vraag om geen chilly te gebruiken komen er very spicy stukjes kip op tafel. Neen, hij had toch echt geen chilly gebruikt maar vond dat het toch niet zonder iets ging en had er toen maar een halve pot sambal bij gegooid! Afijn, z’n lieve glimlach en het schommelbed op het dek vergoedden veel. Dat was in Aleppey. Vandaar naar Kochi, ook aan zee (heel oude synagoge en het Dutch palace en het Nederlandse kerkhof bezocht), waar de directeur van de plaatselijke VVV een journalist op ons afstuurde toen hij ons verhaal hoorde, die foto’s heeft gemaakt en een artikel zou schrijven. Dat artikel hebben we nog niet gezien maar beroemd worden we vast want in Munnar, een paar dagen nadien, zijn we ook geïnterviewd. Bij de kassa van het theemuseum kwam de directeur op ons af, een zeer weetgierige en ontwikkelde Indiër, die ons uit de Toy had zien stappen en ons meteen de oren van het hoofd vroeg. We kregen een VIP-rondleiding door hem en op een gegeven moment voegde zich een Indiër bij ons. Dat bleek een journalist te zijn van de Malayala Manorama, de grootste krant van Kerala (en met +300.000 exemplaren de grootste oplage in niet-Engelse taal), die was opgetrommeld door de museumdirecteur. En dat artikel met foto is intussen gepubliceerd hebben we begrepen uit een e-mail van een bewonderaar die op ons verzoek het artikel gescand heeft en het ook zal samenvatten. Jullie weten dat er vele verschillende officiële talen in India zijn en het Malayala is niet direct te begrijpen! Zo, dat was een greep uit de laatste paar weken. Nu proberen we nog Mysore en Hampi te bezoeken (eigenlijk is het voor mij al te warm maar ik zal het wel overleven) en dan begint het nog serieuzere gedeelte, naar Chennai terug en daar de Toy klaarmaken voor de zomer. Ondertussen loopt de temperatuur hier aardig op naar 40 graden, als voorbode voor de moesson. Maar dan zitten wij al weer in de Europese zon.

INDIA, part 6, ctd, as per 10.2.2005

After Punjab and Rajasthan we visited Agra (Taj Mahal), Varanasi (Ganges), Khajuraho (erotic templesculptures) and Orccha (palaces in the fog), before returning to the south of Rajasthan. Via Bundi and Kotta we arrived at beautiful Chittor and splendid Udaipur (the romantic white city at an almost dried-up lake due to monsoons missed since 4 years), going down then to Ajanta and Ellora (magnificent mixtures of Hindu, Jain and Muslim temples and cloisters in rock caves, a.o. the magnificent Kailash temple), and fascinating Mumbai, where we set eyes on the Arabian Sea, at the Gateway to India.

And descended slowly to Goa, Portuguese colony till mid 1970’s. Via a number of beaches, from the old hippie-style till posh 5starbeaches we found a great spot at Varcca Beach, with kilometers of nice, white sands, an occasional shack for the occasional drink or dinner, and fishermen, palmtrees and very, very few tourists. With some visits to Old Goa’s rich cathedrals, and Panjim’s colourful carnival, the warmth of the sun and some nice food we really found a bit of Europe, giving us a nice break from the dusty, Indian landscape. After some 10 days we fought our way to some administrations in Bangalore, to end up with a promised 1 month extension of our Visa at Chennai’ s Senior Immigration Officer, some 1000kms (yes sir) to the east of Goa (Chennai = ex Madras, but still only known as Madras).

In the mean time we had lost my new spectacles in the Arabian Sea, some weight due to illness of Jeanne; but also had gained a few new friends (British, Australian and Dutch), and some new weldings to strengthen the bikes’ holder, the silencer and the bolts of the camperbuilt-up which after over 26.00kms on quite rough roads needed vitamins. From here we take a leisure attitude : how we’ll be discovering the deep South, the first real jungle, the Backwaters at Kerala, and some nice ancient (shore) temples enroute…. Read the next episode. To be continued.

EVEN een verslagje (van mid februari), zoals we soms wel eens apart mailen:
13.2, 15u: Zitten zalig aan het zwembad van ons hotel (luxe hè, maar het is hier 40°, te warm voor de auto) in Mamallapuram , 60 km ten zuiden van Chennai (beter bekend onder de oude naam Madras) waar we vanmorgen vroeg de beroemde kusttempel bezocht hebben en nog een aantal andere monumenten. Een ideaal plaatsje, want het ligt aan zee, het is niet groot en er is een Frans restaurant zonder wijn weliswaar. Zal proberen een kort reisverslagje te maken omdat we van verschillende kanten horen dat de website niet meer wordt aangevuld (webdesigner heeft het laten afweten en al de foto’s die we zo moeilijk verstuurd hebben gedeleet), zonder foto’s weliswaar,maar toch….

Na Fatehpur Sikri dus autopech 30km voor Agra. We hebben van de nood een deugd gemaakt en zijn met de expresrein die op ieder station stopt en uiteindelijk met 3 uur vertraging aankwam naar Varanasi gegaan aan de Ganges, ritueel van lijkverbranding, mooie tempels, maar verschrikkelijk druk. Zelfde avond Oudjaar gevierd met rijkelijk buffet, en dan op Nieuwjaarsdag met vliegtuig (schitterend die binnenlandse vluchten, keurig geregeld) naar Khajuharo, schitterend tempelcomplex , bekend om de erotische voorstellingen. Via Orchha met trein (ook deze trein had meer dan 2 uur vertraging, vergeet treinen in India!) terug naa Agra waar Luc de autoonderdelen de volgende dag bij de douane kon afhalen (tegen betaling van 45% invoertax oftewel 400 euro) dankzij het naarstige werk van broer Theo en Patrick! En ze pasten!. Toen we twee dagen later uit Agra vertrokken was het personeel van de enorm grote Toyota-garage apetrots. Ze hadden nog nooit een Landcruiser onderhanden gehad dus foto’s van alles en iedereen! Op weg van Uttar Pradesh naar Gwalior in de staat Madhya Pradesh. Prachtig uitgehakte boeddhabeelden langs de weg, 1 beeld was 17 m hoog, schitterend! Via Kota naar Bundi, Chittor (weer in Rajashtan) het reuze grote fort bezichtigd , 10 km lang, gelukkig dat we een auto hebben!. Chittor is de trots van de raiputs, die de reputatie hebben onverschrokken te zijn en tot de laatste man vochten tegen aanvallende legers, waarna de vrouwen met hun kinderen “jauhar” plegen (gezamenlijke zelfdoding op een reuzebrandstapel)! Toen naar Udaipur, de romantische witte stad met prachtige paleizen en koopmanswoningen (haveli’s) gelegen aan twee meren. Helaas waren de meren bijna opgedroogd omdat er al vier jaar lang geen echte moesson is geweest. Het prachtige Taj Lake Hotel gelegen midden in het meer waar je normaal alleen met een boot kunt komen, lag aan één kant droog en had voor de gasten dan maar een olifanten- en kamelentocht georganiseerd met rode lopers en muziek om naar een tempel te gaan aan de andere kant van het nu droge meer. Een schitterende vertoning waar we vele foto’s van hebben, een Taj-hotel doet alles in stijl! Het is intussen 11 januari. Onze reis gat verder naar Fort Kumbhalgarb uit de 15e eeuw. Een fort in Rajasthan is een groot complex van niet alleen verdedigingswerken maar ook van paleizen en tempels en tempeltjes en watertanks met natuurlijk altijd een schitterend uitzicht over de wijde omgeving, er zijn parels van forten te bezoeken. Verder via Ranakpur (schitterend Jain-tempel van wit marmer met +1000 telkens verschillende pilaren) naar Mandu (weer in Madhya Pradesh), een verlaten stad, zoals Fatehpur Sikri, een oud moslimstaatje,aangenaam klimaat, mooie gebouwen. Er wordt gezegd dat Shah Jahan zo onder de indruk was van de gebouwen dat hij de bouwmeester van de Taj Mahal hiernaartoe heeft gestuurd om ideeën op te doen! Door naar Maheshwar, een schitterend klein stadje dat een kaleidoscopisch beeld geeft van India..In het fort zijn de gebruikelijke tempeltjes, er is een weverij, er zijn ghats aan de brede Narmada- rivier waar gebeden, gewassen en gebaad wordt (hier voor het eerst vrouwen met hun sari’s zien baden), er wordt gebedeld, er wordt met een bootje naar het eilandje gevaren (ook wij) om te bidden in het tempeltje, echt India in het klein maar heel sereen en aangenaam, niet zoals Varanasi. Via de heilige stad Omkareshwar (à la Scherpenheuvel, dus niet de moeite waard) naar de beroemde grotten van Ajanta (in Maharasthra). Schitterend, 30 grotten, uitgehakt van bovenuit in de rotsen, 75 m boven rivierbedding, vanaf 2e eeuw na Chr. , prachtige muurschilderingen (tempera) en de meest schitterende Mahayana-boeddha’s, in 1819 herontdekt door Engelse jagers. Volgende dag Ellora-grotten, hetzelfde idee, maar uit een iets latere periode, Dravidische stijl, ’s werelds hoogtepunt in rotsarchitectuur, drie verschillende godsdiensten samen, boeddhistisch, jain en hindoe, ook hier weer overweldigende boeddha’s!!

Aurangabad, Pune met het beroemde Osho-centrum, een soort meditatiecentrum dat we bezocht hebben, prachtig aangelegd, we hebben er over gedacht daar een paar dagen te blijven, een zeer commerciële Amerikaanse bedoening, opgezet door de Indiase goeroe Osho die in Amerika gewoond heeft, bedoening, waar iedereen met rode jurken loopt en ’s avonds witte, ClubMed van opzet, aids-test verplicht (Indiase regering?) en waar er dank zij de vele toeristen overal heerlijk Europees gegeten kan worden, daar hebben we zelfs wijn kunnen bestellen bij het eten en er was echte koffie!

Het is 22 januari intussen, naar Mumbai oftewel het vroegere Bombay.(Gateway of India, Bollywood). Vond het een prachtige stad, waar de goede! invloed van de Engelsen overal te merken is. Prachtige gebouwen, o.a. het Victoria-station, verder zelfs artdecogebouwen, brede straten en de eerste stad zonder ricksjahs! We zijn rondgereden in een taxi, natuurlijk ook naar de dhobiwalla’s, de beroemde openluchtwasplaatsen waar mannen staan te kloppen op de was maar waar op z’n minst de witte was bij de witte was wordt gewassen . Na alles wat we aan wasmethoden en vooral (vuil rivier)water hebben gezien, was dit lang niet slecht.

Door naar het zuiden, op weg naar stranden. Bankot, Harnai-beach, zwart zand, enorm breed strand. Een Engelssprekende jongen, een van de vele die weer eens rond de auto kwamen staan, vertelde ons dat we om half vijf een eindje verderop naar de vismarkt op het strand moesten gaan. En dat was inderdaad een belevenis! De hele middag kwamen ossenwagens over het strand aangereden daar waar de vissersboten binnenkwamen. Die karren rijden een eind de zee in waar kleinere bootjes vis in manden aanvoeren van de vissersboten die die ossenwagens dan naar het strand transporteren. Wij hebben prawns gekocht, heerlijk, vers uit de zee. Verder naar het zuiden, in Dapoli, overdag in en internetcafé, werden we weggehaald door de politie. Opgepakt? Neen, het bleek de douane te zijn die uiteindelijk gewoon nieuwsgierig was en ons onder valse voorwendsels (papieren zien van auto enz.) mee naar hun bureau heeft genomen waar we thee kregen en waar de “chief” het kennelijk volkomen overbodig idioot vond wat er gebeurde. We stonden na de thee dan ook weer snel bij de auto maar dan wel vergezeld van 4 man die alle 4 de auto wilden bekijken. .Ach ja, via je beroep kun je je nieuwsgierigheid bevredigen nietwaar?! Verder langs de kust, Morgin beach en toen naar Panjim, de hoofdstad van het staatje Goa. Nieuwe gasfles gevonden, wasserij, internet, inkopen .

Door naar Varca beach waar we in plaats in de duinen vonden vlak naast het Ramada-hotel. Daar zijn we een weekje gebleven, o.a. omdat ik niet lekker was en een antibioticakuur moest slikken. Aardige Engelsen ontmoet, leuke Nederlanders, en prachtige wilde Arabische zee met eb en vloed, een fijn plekje. En een zoenoffer gebracht aan Neptunus: een nieuwe, dure bril incl. zonneklep de golven in!

Daarom zijn we maar doorgestoken van de west- naar de oostkust, via OM-beach een nachtje tussen halfhippies doorgebracht, en toen via Bangalore op zoek naar een verlenging van het Visum. Buiten een mooi zicht op het High Court, en wat dwalen door diverse ministeries : geen resultaat. Dus wij door naar Chennai, waar we via de Senior Immigration Officer de belofte kregen op 1 maand verlenging… afwachten echter of de woorden gevolgd worden door daden. Krijgen we een extra visum; is de bril hier echt goedkoper? Schijnt de zon hier in het oosten even ongenadig als in het westen? Lukt het ons om de nodige info en prijzen te krijgen om straks onze auto te verschepen? Allemaal vragen ….voor de volgende keer. Zie volgende mail, en voor meer foto’s hopelijk over een paar dagen op de website.

INDIA, from 20.12.4 till 10.1.5

Some FIRSTS: after 20.000km by road from Brussels, we saved someone’s live! At a very close encounter (on a desert road nearby Pakistan/India border in the Thar desert) with a military truck our sunscreen (placed on the top right of the car) ended up at his roof instead of ours. No medicines could help any more, so we asked insurance papers, which the Indian Army apparently does not budget for. The poor sergeant begged us not to pursue nor report him, for fear of the worst sanctions. So we gave in, continuing minus 20 kg worth of sunscreen.

The first monks we already met in Amritsar, the first monkeys in Pushkar/Ajmer. The first gurus on Pushkar’s roads; first tourists in Bikaner, the most (so far) in Jaipur: Swiss (2), Italian idem, Belgian (1), Dutch (11), British/Irish (6), German (5) and French (5). The first shopping (beautiful Indianwear made to measure) in Amritsar for J, , the first hairdresser for Jeanne idem; later for me 2 longsleeved ‘indian style’ shirts in Jaisalmer; as for my hair it lasted (long from my start 15.9) till Jaipur (0,5 €). The first hotel we stayed in (Xmas) was in Jaipur, a beautiful Haveli (mansion) with garden, pool etcetera. The first camels, all along Punjab and Rajasthan (but also right from mid-Iran); the first (tourist) elephants at the very impressive Amber Fort. The first school we were welcomed in was in a small village, off the beaten tourism track: students passed their exams on the roof of the buildings; a bit further we received our first free vegetables. The first ‘real’ Highway with 4 real lanes and fluid traffic we met at km 153.000km, NH76 from Chittor to Udaipur: what a releaf to be speeding over 100km/h instead of the usual (average) 40km/h.

We were met by the first peacocks (India’s symbol) at the beautiful Jaïn temple in Osiyan, the first vintage cars at the Karauli’s Maharadja’s garage (Desotho 1958, Buick 1937 etc) (or perhaps it was the Rolls at Jodhpurs Maharadja’s Palace??), the first clayhouses with painted walls just north of Pushkar. The first dinner offered at Malaut, in the house of Delhi Motor’s boss. The first rickshaw we took at Bikaner, but J’s first maltwhiskey to cure from slight intestine problem was at Jaisalmer’s nice Trio restaurant. The first welding at the mirror was in Amritsar, and by the look of it, +2000kms further on bumpy roads, it will last forever provided no one goes hanging on it again. The first fine was in the Sand dune National Park where during dinner a Park Ranger came to collect almost 10* for not having reported in before we camped in the dunes. The first real cappuccino with fantastic chocolate cake wa in Jaipur, where we also tasted the real MacDonalds BigMac meals for a pricy 2€/person.

* When a teacher in India earns around 240$/month plus triple this amount for day allowances (so in total around 750$/m), it is hard to see that 7 craftsmen work all day long during 1 year to carve in white or rose sandstone the finest reliefs for a small temple: total price all in is only 4 Lakh or a mere 10.000$. “But then, the army pays best”, says a local NGO (Indian teacher to blind children in Ossiyan) who almost earns as much as a teacher. A rickshaw driver earns a meager 3€/day when lucky.

De Goden moeten hun getal hebben…
24, dat is het aantal heiligen in het Jaïnisme , terwijl het Hindoeïsme er zo’n 3,3…DUIZEND telt. Een bezoek aan een hindoetempel is dan ook een inleiding tot een enorm godenpantheon. De meeste hindoes zullen je vertellen dat ze in één god geloven, ook al lijkt het dat er duizenden goden bestaan. Er zijn 4 Goden: Shiva, Vishnoe, Ganesha, maar Brahma is de oppergod, maar wordt (behalve in Pushkar) nauwelijks vereerd, omdat hij te abstract is, geen vorm aanneemt en nauwelijks spannende mythen heeft gecreëerd.
Shiva is een van de belangrijkste goden van het hindoeïsme. Hij wordt vaak afgebeeld als een asceet. Hij gaat gekleed in een tijgervel of een olifantshuid: verwijzingen naar twee demonen die hij ooit heeft vernietigd. Zijn lichaam is grijsachtig of wit van kleur omdat hij zich insmeert met de as van de lijkverbrandingplaatsen. Zijn haar draagt hij in lange gevlochten lokken zoals veel asceten in India het dragen. Hij heeft drie ogen, het derde siert zijn voorhoofd. Uit dit derde oog kan hij vuur laten voortrazen en daarmee vernietigt hij het universum als de schepping ten einde loopt. Shiva verenigt in zijn gestalte en in de attributen die hij bij zich draagt veel tegenstellingen. Dit komt, zo leggen hindoes uit, doordat hij een god is die het hele universum omvat, van hoog tot laag, van rein tot onrein. Zo draagt hij in zijn ene oor een oorring die uitsluitend gedragen wordt door laagkastige dorpsvrouwen terwijl in zijn andere oor een oorring hangt in de vorm van een mythische krokodil zoals alleen brahmanen dragen. In een van zijn handen draagt hij een trommel, damaroe, die op een zandloper lijkt. Met deze trommel geeft hij het ritme van de schepping aan. Een van zijn andere handen draagt een oplaaiend vuur waarmee hij de wereld vernietigt. Op zijn hoofd draagt hij bloemen waaronder de zeer giftige datura, een bloem waaruit hallucinerende stoffen kunnen worden gedestilleerd. Om zijn hals draagt hij giftige slangen, symbolen van de dood. Op zijn hoofd draagt hij ook een maansikkel, een doodssymbool. Zijn rijdier is de stier Nandi. Nandi ligt bijna altijd voor de ingang van een Shiva tempel.
Vishnoe is een god die in talloze gedaanten verschijnt. In karakter is hij doorgaans wat milder en vriendelijker dan Shiva, hoewel ook hij extatische aspecten kent. Vishnoe wordt meestal afgebeeld met een blauwe lichaamskleur en vier armen waarin hij een schelp, een knots, een lotus en een discus draagt. Hij draagt vaak een kroon en een geel kleed. Om zijn hals draagt hij een krans van woudbloemen en diverse sieraden waaronder een juweel dat wensen vervult. Vishnoe heeft twee rijdieren, de slang Shesha en de vogel Garuda. De slang dient hem als rustbed terwijl de vogel hem door het universum vervoert. Vishnoe bewaakt de wereld en hij grijpt in als er iets dreigt mis te gaan. Hij verschijnt dan op aarde in de vorm van een incarnatie. De hindoes kennen tien klassieke incarnaties: vis, schildpad, zwijn, de manleeuw Narasimha, dwerg, Rama met de bijl, Rama met boog, Krishna, de boeddha en tenslotte Kalki. Dit zal de laatste incarnatie van Vishnoe, zijn: hij zal verschijnen als een ruiter op een wit paard met een zwaard dat 'vlamt als een komeet'. Daarmee zal hij alle demonen vernietigen die de wereld bedreigen. De populairste incarnaties van Vishnoe zijn Krishna en Rama met de boog, de held van de Ramayana. Krishna komt zelf weer in tal van verschillende verhalen en situaties voor en is vooral populair in zijn verschijning als jonge koeherder. Hij beleeft talloze avontuurtjes met de herderinnetjes van het dorp waar hij woont. Later is hij ook een groot religieus leraar geworden en hij verwoordt zijn boodschap aan de mensheid in de Bhagavad Gita, een belangrijke filosofische tekst, die centraal staat in de Mahabharata.
Een bijzonder populaire god is Ganesha. Hij valt enorm op tussen de honderden godengestalten van het Indiase pantheon omdat hij het hoofd heeft van een olifant. Van hem bestaan tientallen vormen. Ganesha is een god die hindernissen wegneemt als hij wordt vereerd. Vereer je hem niet dan kan hij juist hindernissen scheppen. Ganesha doet alles voor de mensen die hem aanbidden en daarom wordt hij ook vaak door misdadigers, criminelen en zwarte magiërs vereerd. Ganesha wordt in bijna iedere hindoetempel vereerd. Hij rijdt op een muis.
Ganesha is een zoon van Parvati. Op een dag bevond zij zich in haar badkamer en maakte uit vuil van haar lichaam een jongetje. Ze stelde hem aan als deurwachter voor haar badkamer. Toen Shiva de badkamer wilde betreden werd hij tegengehouden door Ganesha. Uit woede liet hij vuur los uit het derde oog dat hij op zijn voorhoofd draagt. Dit vuur verbrandde het hoofd van Ganesha. Parvati was hierover zeer boos en Shiva beloofde het hoofd van haar zoon te herstellen. Hij sloeg het hoofd van een olifant af en plaatste dat op de romp van Ganesha. Toen het hoofd van de olifant werd afgehouwen viel het op de grond en een slagtand brak af. Deze is aan de hemel geplaatst in de vorm van de maansikkel.
Naast de mannelijke goden kent het hindoeïsme veel godinnen. Sommige van deze godinnen figureren als echtgenote naast een god. Zo heeft Vishnoe Lakshmi tot echtgenote, de godin van de rijkdom. Shiva heeft zijn echtgenote Parvati, Brahma heeft Sarasvati, Rama heeft Sita, Krishna heeft Radha. Daarnaast heeft hij nog duizenden andere bijvrouwen. De godinnen treden ook zelfstandig op waarbij hun partner vaak op de achtergrond blijft of zelfs geheel onvermeld blijft. Dit is het meest uitgesproken bij godinnen als Durga en Kali. Dit zijn krachtige godinnen die vaak hard optreden tegen demonen die de wereld bedreigen.

De kasten:
In tegenstelling tot de westerse samenleving, waarin het principe van de gelijkwaardigheid van de individuen wordt onderstreept, is in India in principe de ene mens niet gelijkwaardig aan de andere. De Indiase samenleving is opgedeeld in een hiërarchie van hoog naar laag en deze verdeling bepaalt veel van het dagelijks leven. De verschillende groepen worden meestal aangeduid met de term 'kaste'. De indeling in hoofdkasten omvat de vier varna's. De eerste varna bestaat uit de brahmanen, de priesterstand. De tweede varna bestaat uit adel en krijgers, de ksatriya's. In het huidige leger, de politiek en de politie is deze kaste oververtegenwoordigd. De derde stand bestaat uit ambachtslieden en handelaren, de vaisya's, terwijl de vierde varna uit de sudra's bestaat. De vierde varna heeft als taak de dienstbaarheid aan de bovenste drie varna's. Het is vooral de enorme massa boeren die ertoe behoort. Los van deze vier groepen is er ook nog de groep avarna's, de zogenaamde kastelozen. Reizigers als wij worden gezien als personen zonder kaste, alleen worden we met veel meer respect behandeld dan de kastelozen in India.
Naast deze eenvoudige hoofdindeling is er een veel ingewikkelder plaatje te schetsen. Om een voorbeeld te noemen: de Indiase regering heeft een lijst van drieduizend achtergestelde kasten en stammen, die recht hebben op extra hulp. Als een kaste kan men in India een groep beschouwen die zichzelf als een eenheid ziet en gelijke rituelen onderhoudt. Zo heb je bijvoorbeeld pottenbakkerskasten, die uitsluitend bestaan uit families waarin dit beroep wordt uitgeoefend. Maar pottenbakkers uit een ander deel van het land maken vaak deel uit van weer een geheel andere onderkaste.
Kastenregels zijn het meest specifiek op twee punten. In de eerste plaats betreft dit de keuze van de huwelijkspartner: kasten zijn endogaam, dat wil zeggen dat kastenleden onder elkaar trouwen.
In de tweede plaats is het in theorie niet toegestaan met niet-kastengenoten te eten. De onderverdeling in kasten heeft veel te maken met het geloof in de mate van reinheid van een kaste. Veel Indiërs geloven dat onreinheid kan worden overgedragen door het eten van gemeenschappelijke maaltijden. Het is wel toegestaan voedsel te eten dat bereid is door iemand uit een hogere kaste. Het eten van voedsel dat door een lager iemand is bereid, is verontreinigend. Vandaar dat brahmanen zeer gewild zijn als koks in restaurants omdat voedsel dat door hen is bereid voor iedereen acceptabel is. Er is ook eten dat niet verontreinigend is, onafhankelijk van wie het heeft bereid. Dit geldt bijvoorbeeld voor noten, betelbladeren en fruit. Deze mogen van iedereen worden aangenomen. Indiërs herkennen elkaars kaste vaak aan uiterlijke kenmerken of aan het taalgebruik.

ZEN, en andere Culturele verschillen en gewoonten
Beginnen we met het simpele Ja en Nee Om te beginnen wordt 'ja' niet aangeduid door te knikken, maar door de kin snel heen en weer te bewegen, waardoor het hoofd gaat 'wiebelen' (moet je beslist eens proberen). Ten tweede heeft 'ja', gewiebeld of gesproken een veel bredere betekenis. Naast 'ja' kan het 'jaja' betekenen, ofwel 'het is begrepen', of zelfs zoiets als 'dat klopt vermoedelijk' of 'ik heb u verstaan, maar ik ben niet geïnteresseerd in wat u zegt'. 'Nee' is een woord dat de Indiërs niet lekker op de tong ligt. Als ze je er neutrale informatie mee kunnen verstrekken dan zullen ze dat nog wel doen, bijvoorbeeld door 'nee' te antwoorden op de vraag of de bus naar Delhi hier stopt. Maar geef een Indiër een dropje en negen van de tien zullen het smerig vinden maar de kans dat je op de vraag 'vind je het lekker?' het antwoord 'nee' zult krijgen, is heel klein. Vraag je of het internet morgenvroeg open is, dan zegt hij Ja; op je 2de vraag: vanaf hoe laat, zegt hij bvb. 10uur. Ben je ’s ochtends om 10u05 daar, dan is de deur open, en komt hij net uit zijn bed. Vraag je dus te internetten, dan is het antwoord ‘straks, om 12u. Verbaasd vraag je waarom hij dan gisteren 10 u zei, waarop zijn logisch antwoord: but Sir, there is no electricity until 12. Waarop jij: every day, or just today? En zijn ja-knikkend antwoord: every day. ….Waarom hij dan open is 2 uur voor je überhaupt op de PC kan werken, en ons 10 u zei ipv 12u, maakt deel uit vh Indische charme-landschap.

Beleefdheidsregels:
De Indiërs groeten traditioneel, zoals de Thai, met een namasté, waarbij de handen gestrekt met de palmen tegen elkaar worden gebracht voor het voorhoofd. Hoe hoger je de handen houdt, hoe meer respect je toont. Soms wordt de andere persoon’s broek bij de enkels lichtjes aangeraakt als respectbetoon. Vaak kun je leden van de gelijke sekse ook een hand geven. Spreek iedereen aan met 'sir' of 'madam'. Verhef je stem niet, ook niet als iets niet naar de zin gaat. Vraag liever naar een hoger geplaatst iemand, omdat het delegeren van beslissingen niet tot de sterke kanten behoort van een Indiase organisatie. Als de bankbediende dus zegt: ,sorry, it is too late to change money’. , vraag je naar zijn manager: die antwoordt dat zijn bediende de waarheid sprak, want hij kan niet bij de cash na 16u. Vraag je dan voor een uitzondering, dan schudt hij glimlachend “Not Possible Sir”. Vraag je dan de Grote Baas te zien, en krijg je hem te zien (niet in zijn siesta, in ‘bespreking’, bij de buren, in a meeting), dan opent hij met een magisch telefoontje naar de manager van daarnet de boeken, en de cash, en de afdeling ‘receipts’. En ja hoor, na 4x van de ene papierwinkel naar de andere wordt je met een stralende glimlach uitbetaald, namasté !

Cadeaus worden niet onmiddellijk opengemaakt, maar opzij gelegd. Het tonen van gretigheid is een slechte eigenschap.

Kleding:
Korte broeken voor volwassen mannen vinden de Indiërs eigenlijk belachelijk, broeken gedragen door vrouwen schandelijk. De lokale bevolking kleedt zich graag formeel voor belangrijke gebeurtenissen. Mocht je worden uitgenodigd voor bijvoorbeeld een huwelijk, vraag dan naar eventuele kledingvoorschriften. Naakt en topless baden is verboden. Ook bikini's worden eigenlijk schandelijk gevonden. Indiase vrouwen baden voor het merendeel met hun sari aan. In de praktijk levert het dragen van een bikini veel last op van starende Indiërs. Een badpak maakt je zonnebad iets rustiger.

Links en rechts:
De rechterhand dient zoals in de rest van Azië om te eten, de linkerhand om het achterwerk te wassen. Mocht je aan de maaltijd zitten met de lokale bewoners en je voedsel met de hand eten, doe dat dan zoveel mogelijk met de rechterhand. Verwisseling van de handen tijdens het eten wordt door Indiërs als vies ervaren. Met de linkerhand raak je in principe ook niemand aan.

Afspraken:
Wij komen uit een uiterst jachtige cultuur waar tijd geld is en afspraken punctueel dienen te worden nagekomen, omdat anders het schema van de rest van de dag in duigen valt. Indiërs hebben daar niet zo'n last van. Niet dat ze persé te laat komen, het kan ook zijn dat ze toch niets beters te doen hadden en een uur te vroeg komen. Dit doen ze alleen bij sociale afspraken. Gaat het om werk, dan zijn ze een stuk stipter.

Privacy:
Staren is niet onbeleefd en de meeste Indiërs hebben geen gevoel voor privacy, zoals wij dat kennen. Ze komen dichter op je staan dan Europeanen, lezen graag mee in het boek dat je aan het lezen bent en gaan het uitgebreid bekijken als je het neerlegt. Ze lopen rond de wagen, wachten tot ze met een klein groepje zijn, durven tot vlakbij komen staan, dichtbij blijven ze staren en staren, en proberen soms dingen aan te raken. ‘Challoo – challoo’ is dan het enige dat uitkomst biedt, zoiets van ‘weg, afblijven’.

Mannen en vrouwen:
In India gaan anders met elkaar om dan westerlingen gewend zijn. Opvallend is dat je in India zelden een man en vrouw gearmd over straat ziet lopen. Lichamelijk contact tussen man en vrouw wordt in het openbaar zoveel mogelijk beperkt. Genegenheid tonen in het openbaar is dan ook erg ongepast. Bij de stations en sommige bioscopen zijn er zelfs aparte loketten voor vrouwen en in de trein zijn er speciale vrouwencoupés. Mannen of vrouwen zie je wel gearmd met elkaar over straat lopen. Voor contacten tussen dezelfde sekse gelden juist redelijk vrije omgangsregels. Als man kun je beter niet naast een Indiase vrouw gaan zitten en haar ook niet aanspreken. Dit geldt vooral voor vrouwen in de vruchtbare leeftijd. Vrouwelijke toeristen kunnen wel contact leggen met Indiase vrouwen. Voor westerse vrouwen is het vooral van belang gedragscodes ten aanzien van Indiase mannen in acht te nemen. Je kunt beter als vrouw de Indiase mannen niet recht in de ogen kijken. Veel mannen zullen denken dat je op iets uit bent.

Heiligdommen bezoeken:
Het betreden van religieuze plaatsen (m.u.v. kerken) dient zonder te schoeisel gebeuren. Hindoetempels dien je zonder hoofdbedekking te betreden. In sommige tempels en altijd in het garbha griha, het heiligste deel van de tempel, ben je niet welkom. Moskeeën bezoek je met bedekkende kledij. Soms wordt gevraagd om je hoofd te bedekken. Tijdens een dienst zijn de mannen gescheiden van de vrouwen. Als je om een boeddhistische stoepa loopt, loop dan linksom, dus met de klok mee. Foto's van een toerist voor een boeddhabeeld worden niet op prijs gesteld. Bij Jaïn-monumenten mag je geen voorwerpen van leer mee naar binnen nemen. Een Sikhtempel betreed je met bedekkende kleding en iets op je hoofd (ook de mannen), en na het wassen van de voeten..

Bedelen:
Bedelen is ten dele een sociaal geaccepteerde bezigheid. Hindoes kunnen door het geven van aalmoezen hun karma wat oppoetsen en gegoede moslims zijn volgens de koran verplicht 4% van hun inkomen aan de minder bedeelden te geven. Anderzijds zul je de meeste inwoners van India ertegen kunnen horen fulmineren. Bedelaars worden ‘aarts-luie wezens' genoemd, ‘die zonder werk aan hun dagelijks handje rijst willen komen’.
Het is geaccepteerd om aan oude of invalide mensen te geven. Maar de werkelijkheid achter elke bedelaar is heel verschillend. Een enkeling bedelt inderdaad voor zijn of haar eten, maar de meesten worden gedwongen om hun plekje in een huis te betalen met deze activiteit. Daarnaast zijn er steeds meer verslaafden aan alcohol en drugs. Het beste kun je geld geven aan een gerenommeerde charitatieve instelling. Overigens is het legitiem voor bedelaars om in groten getale bij de uitgang van tempels en moskeeën te zitten wachten op bakshish (een aalmoes). Zowel hindoes als moslims kennen iets dat lijkt op ons oude aflaatsysteem. De Sikhs mogen na hun dood hun aardse bezittingen meenemen om beter voor hun ene God te verschijnen, en in functie daarvan en wat je in je leven aan goeds hebt gedaan kan je zelfs een hogere trap bereiken bij je incarnatie.

EVEN een verslagje (van mid december), zoals we soms wel eens apart mailen:
Het is dinsdagavond, we staan in het Keoladeo Ghana National Park bij het hotel, Barathpur Forest Lodge. Vanmiddag in een riksja het park bezocht dat bekend staat om zijn vele vogels. Maar omdat het al vier jaar bijna niet geregend heeft, staat er niet veel water meer. De tocht per boot kon dus niet doorgaan maar wel hebben we ijsvogels, ibissen, arenden, uilen, papegaaien, antilopen, herten enz. gezien. We zijn dus in Barathpur.

Morgen gaan we Fatehpur Sikri bezoeken, op weg naar Agra; Fatehpur schijnt een van de meest spectaculaire ruïnesteden van India te zijn en korte tijd de hoofdstad van het mogolrijk 1571-1585). Er is zoveel te zien dat we daar een dag voor uittrekken. Daarna wordt het Agra met de beroemde Taj Mahal. De mensen onderweg vandaag waren minder vriendelijk, ze worden westerser en zijn toeristen gewend. Wel wat anders dan op die weg die door de zandstorm bedekt was met hopen zand. Dat was van Jaisalmer op weg naar Jodhpur. Daar hebben we toen in de woestijn overnacht, eigenlijk de enige plek in India waar je zonder lastiggevallen te worden en zonder lawaai kunt staan. Prachtige weg naar Jodhpur , duinlandschap met bomen en groen. In J. schitterend fort, Rajastan is het land van de vaak krijgshaftige maharadja’s. Daarna koffie gedronken in een recent (1929-1942) maharadja-paleis, gebouwd door 3000 mensen, ontworpen door een Britse architect. Wat een luxe, we kregen zelfs een koekje bij de koffie.

Daarna naar Osian, twee tempels bezocht. De ene rood/rose steen en zandsteen, klein, intiem, de ander grootser met een hoge trap boven het hoofd versierd met zilver en verder allerlei verschillende tempeltjes met vaak de meest afgrijseljke godjes toegetakeld met lapjes stof en kraaltjes. Om niet te spreken van de huistempeltjes die je in alle straatjes ziet. In India mag en kan alles en je ziet de meest vreemde typetjes rondlopen.

Daarna op weg naar Pushkar om de Brahma-tempel te bezoeken, een heel bijzondere tempel, want er schijnen bijna geen tempels aan deze schepper-god gewijd te zijn. Pushkar ligt aan en meer waar van die ghats zijn (terrassen aan het water waar de hindoes een bad nemen in het voor hen heilige water). Onderweg zagen we een school (in ieder dorp is er wel een school in deze buurt, de regering is bezig het analfabetisme te verminderen) en op het grote dak zaten kinderen opgesteld in lange rijen. Toen we stopten om een foto te nemen nodigde een leraar ons uit de school te bezichtigen. Het was examendag, en alle kinderen die wilden mochten examen doen van de lagere en de middelbare school. Er waren 60 leraren aan de school verbonden en we hebben zo ongeveer alle klassen bezocht. Al die vragen die je krijgt en maar knikken en zwaaien! Zo is het trouwens onderweg bijna overal, kinderen en ook oudere mensen lachen en zwaaien, in India gelukkig minder dan in Iran en Pakistan. De leraren waren zeer opgetogen bezoek te krijgen uit Europa en we moesten de thee met hen gebruiken. Arme kindertjes, zo gestoord te worden in hun examens, ze waren trouwens geen cent verschillend van Europese kinderen, sommigen , de durfallen, stonden op en stelden vragen, de meisjes giechelden en anderen hielden hun ogen zedig neergeslagen. Een heel speciale ervaring, dat wel.

Vrijdag kwamen we aan in Jaipur waar we voor de Kerst dat schattige en gezellig ingerichte zeer Indiase hotel A1lisar Haveli gereserveerd hadden. Daar hebben we als kerstdiner lekker continentaal kunnen eten. Maar van kerst was er niets te merken, behalve een verdwaalde kerstbal speciaal voor de buitenlanders. Er logeerde een groepje van 11 Nederlanders die in Rajastan de paleizen van de maharadja’s bezocht.

In Jaipur de bekende bezienswaardigheden bezocht, het City Palace, maar ook en dat is heel speciaal, het grootste openluchtobservatorium ter wereld, helemaal uitgedacht door Jai Singh II van 1728-1734. Het lijkt net een openluchtmuseum van verwaarloosde moderne kunstbeelden. Een heel slimme man!

’s Middags het Jal Mahal waterpaleis uit de verte gezien en nar het Nahargarh Fort gereden.

’s Avonds de eerste hamburger (oh wat lekker) en een echte capuccino met chocoladetaart: het voordeel van een grote stad waar toeristen komen.

Toen was het zondag 26 december. Op naar het Amber-fortpaleis, Prachtig, natuurlijk weer hoog op een heuvel gelegen. Dit was echt heel mooi en indrukwekkend. Wij zijn met de Toy naar boven geklommen, maar de meeste toeristen gaan op een olifant schommelend naar boven, een enig gezicht. Mogol-architectuur die werkelijk alles in zich verenigt. Veel marmer, mooie decoraties.

Naar Karauli. Ons door de Nederlanders aangeraden, niet toeristisch. Het maharadja-paleis annex woning (deze leeft nog ) was nogal vergane glorie. Wel had hij veel paarden en koeien en aan paar antieke oude auto’s o.a. een Buick die nog reed. Het City Palace in Karauli was wel special omdat wij de enige bezoekers waren en een privé-rondleiding kregen. Om daar te komen moesten we door modder en stof en langs koeien, honden, ezels en mensen ons een weg banen. Goed voor prachtige foto’s van de meest vreemde ambachten die daar uitgeoefend worden. O.a. werden er plastic armbanden op zeer ambachtelijke wijze gedraaid. Je houdt het niet voor mogelijk, hoeveel geduld en tijd de mensen hier kunnen besteden aan allerlei prutsdingen, ze hebben ook niets anders te doen.

Door naar het Keoladeo National Park (het is intussen maandag) en dat heb ik hierboven al beschreven.

Dinsdag naar Fatehpur Sikri, een rose ruïnestad maar met heel veel prachtige gebouwen die goed bewaard zijn gebleven. Zie boven. Goed hoor, zo’n verlichte heerser die zelf en Mohammedaanse, een christelijke en een hindoevrouw had. Je ziet aan de versieringen het harmonieus samengaan van Perzische en hindoestijl. Hier hebben we een gids genomen, want je wordt er gek van alle verkopers en gidsen die zich opdringen (touts noemen ze die) en met een officiële gids wordt je minder lastiggevallen.

En toen door naar Agra maar daar zijn we niet aangekomen. . Krrrr, krrrr, daar stonden we, gelukkig nog net niet te slecht aan de kant van de grote weg tegenover en restaurantje, weliswaar zonder telefoon, maar toch. Al lopend op weg naar en telefoon, tractor zou ons komen slepen, maar dat zou wel een half uurtje duren en dat werd een uur maar hij kwam niet opdagen. Intussen in gesprek geraakt met dure Indiase dames met hun kinderen en chauffeur die zaten te lunchen Zij reden met een nieuwe Toyota landcruiser. Mevrouw heeft haar man gebeld (gsm) die een nummer van Toyota Dehli heeft gegeven. Afijn, om het kort te maken, via een avontuurlijke sleeptocht

zijn we aanbeland bij een grote Toyota-garage 25 km voor Agra (wat een geluk dat we op weg waren naar en grote stad!) waar de in de auto overnacht hebben en waar ze nu de versnellingsbak demonteren. Vorstelijk in een aparte ruimte konden we wat computeren en bediend worden met koffie en thee. Gisteravond heeft de Service Manager ons met zijn chauffeur in de stad afgezet bij een reisbureau. De Taj Mahal bij volle maan is ons ontsnapt, de kaartjes waren al uitverkocht. De garage ligt zeer ongelukkig en ver van alles. Er moeten in ieder geval onderdelen besteld worden; dat is duidelijk. Luc heeft al mail voorbereid want we denken dat ze die onderdelen hier in India niet zullen kunnen vinden en als ze die in Bangalore moeten bestellen duurt het sowieso 20!!! dagen.

We komen met ons tweeën al ogen en oren tekort. Links en rechts wordt er overgestoken, voorbijgestoken zoals dat heet, liggen er honden, koeien of ander ongedierte op de straat, zijn er gaten en hobbels, staan mensen plotseling stil, je moet het meegemaakt hebben om te weten wat het is. En dan hebben wij het stuur links zitten!!!!

Groetjes en allerbeste voor 2005

INDIA, from 10.12 till 20.12.4

See Pakistan for the border ceremony!

See idem for the camel lorries.

Our first visit being Amritsar (for car insurance at a mere 40 euros for third party risk allover the country, 1 year, and in Nepal, BanglaDesh and Srir lanka) we were overwhelmed by the Golden Temple, the friendly people and the smells and gases, the cows and sheep/goats in the streets. In particular the Golden Temple complex and its rich decorations, but even more its rich serenity of thousands of Sikhs worshipping, praying and singing, especially at the night ceremony of the closing of the Holy Book are very impressive. So in the morning light we went in again, to witness the bathing men in the same Holy water which we were kindly invited to drink from the previous evening! And all over these very friendly Sikhs, young and old, with special gear and garments, poor or wealthy. Many times we were greeted and given a very hearty welcome, or given a hand whilst putting our (compulsory) headscarf/turban.

From there we went straight South, on our first evening we were invited by the owner of a garage (who serviced the car for free) to have dinner in his house with his family and his nephew.

Next stay Bikaner: the entry to RAJASTHAN and the Thar desert. Here we met some Swiss and 1 Belgian and we exchanged all information. The Fort, the Hindu temple, but also the special Kami Nata Temple at Deshnok was visited by us both, in spite of the many Holy Rats that run almost over us, were fed by monks, and jumped next to our feet on one of the many shrines. The coffee in the Maharadja Hotel was our compensation. So was our next night in the dunes, at the National Thar Desert Park, in the mid of nowhere (except for a nice dog that watched us closely), then never left us more than 1 foot away when we walked around or ate breakfast or dinner (with candle light on a star-lit desert landscape).

Beautiful Jaisalmer was our next stop. The yellow gold of the city walls and fortress are very un real, impressive and not too touristy. But the food in some of the restaurants is great. Also here we drank our first bit of Indian Whisky. Good to calm down the intestines of Jeanne, with the nice malt taste on top. Next day a strong wind outside in the desert could not harm us: we were well protected by the 99 bastions, the Palaces and impressive sandstone carved haveli’s (mansions) and the Jaïn-Gods of the Temples (12th and 15th century) within the Fort complex (started in 1156).

Merry X’Mas and a Happy 2005

PAKISTAN, from Iran on our way to India, from 2.12 till 10.12.4

What is red, then blue, then red, then white, then on 2 instead of 4, then blue again, etcetera? It is the Pakistani special VIP-escorte policecars/motorbikes. All the days we spent in the Province of Sindh, they were ahead of us, waving rickshaws aside, sirening thru bazaars and stopping traffic to get us wherever we wanted to. Every 10 to 30kms a new car was waiting for us, else a simple motorbike. From 2 till 6 policemen, with at least 1 but often more Kalashnikov machineguns. From 100km before SUKKUR till the Indian border, so for more than 1000kms on small roads. And every next day, at the time we had said we would like to leave our new escort was there. Sometimes just escorting, but also once with an English speaking Assistant Sub-Inspector to guide us around. Only on 2 occasions when we had enough of it were we able to get rid of them, but after 10 or 15 minutes we were intercepted by another friendly policecar guiding us. "No DANGER, this is our hospitality and duty to get you a safe trip in our Country"

What almost everybody warned us about luckily didn’t happen. In fact, nothing at all happened. We met but friendly people, from the closest point to Afghanistan (at just 25kms upnorth), within Quetta, or all the way to Lahore: all smiling, welcoming us, giving useful information. The only thing we were not so happy about was the police-escort, but this is arranged for all private cars or motorbikes going to/from India (and for what we had received pre-info on several websites of other travelers).

Where are those Pakistani women? At first you really have the impression there are none, but slowly you see them, sometimes working the fields, sometimes shopping (in Quetta) for instance, sometimes in group, waiting for us to be photographed as it was the case in Harappa.

Ever heard of Disco-tractors? Well here you’ll hear plenty of them: they all come with two big loudspeakers on the bonnet and a powerful stereo … and so they drive on their land, or thru bazaars and villages. No one cares, and it is part of Pakistan. So for the many (more) trucks on the side upside down: the toll of dangerous driving in combination with poor brakes/mechanics? On the contrary the camels cum lorries are very slow, but they are used all over Punjab (also in India’s Punjab) for transporting bulk goods: from the clayfields to the ovens loaded with fresh bricks; from the cottonfields with very bulky spans that almost need the entire road to get this precious cotton to the cottonmills..

Many bikes, good (Pakistani else China) quality. But one businessman offered to buy our mountainbikes for cash euros, and ‘the price was not relevant’. At the time of writing however we still have our bikes…

All the way we were met by dust and more dust, starting at the borderpost, thru the semi-desert, and until the Lahore (Wagha) exitpost. And nowhere a dustbin (or is this the ‘egg and the chicken’ situation??). But also by beautifully designed ‘splendid painted/decorated’ trucks, with again, very friendly truckdrivers.

No one volunteered for baksheesh, except some policemen, and the exit customs!

At the border the ceremony of the lowering of the national flags on both sides is a real amusement for hundreds of Pakistani and Indian, and some tourists. Don’t miss it: this is pure folklore with saluting, shouting, parading soldiers and the lot, in beautiful uniforms!

All along the roads, especially off the main roads in the smallest villages we witnessed ‘Biblish’ and bucolic scenery: the bridge (at sunset) over the famous Indus-river, those colourful cotton fields and women picking those white plushy cottonballs, lasy sheep, donkeys, mules, shepherds, zebus with or without bearded men, turbans and (still very) ‘British-looking officers, such as the ones who are on duty at Megharh protecting 5000 year old pottery from theft.

Uch Shariff’s mausoleum is nice, with a few mosques in bluish ceramic, and only some 350km from the magnificent Fortress of Kot Diji which we reached after the archeological sit of Moenjo Daro. And from there, another day to the Harappa site with Museum of this very old Indus-culture (from 6000 BC). In the evening whilst doing some shopping in a local village closeby we met a teacher, who is engaged by the US university of Wisconsin a few months per year to help coordinating the remaining excavation works. The sun by then had long disappeared when out of the blue sky came 2 very annoyed policemen on a motorbike who looked at the same time very disturbed and anxious, yet also relieved: at last they had managed to find our traces and could escort us back to the Museum (with Kalashnikov of course) where we staid overnight.

Next morning a camera was awaiting for us: the webmaster in charge of the new tourism site of Pakistan who happened to be there for filming the Harappa Museum and site, interviewed us : why we were there, how long, what we think of Pakistani etcetera. Some day, Inch Allah, you’ll see our car on this new website.

IRAN 11.12.04

Apartheid is in every day use for women. The buses come with separate entrances and seats at the back. Headscarfs are necessary, and the older than 30 really sometimes burry their face. And yet: in a very local desert community a woman of +50 with a sharp and high voice explained us the way, and forgot to use her scarf. Or : 4 teenagers , seldom less than 2 together, dare to talk to me, a man. When then they took a picture of the group with me, I in return took the group on my digital camera. Against their old-fashioned Yashica, my digital wondercamera with powerful 420mm zoom lens immediately could show them the result. And at the Teheran airport, a young scarfed woman even spontaneously started to talk to me, be it in Farsi. So we stopped after a few 'na' and yes and flight and delay's talk.

Pollution: Litter everywhere, especially 'plastik' handbags; streams are not for bathing in; hot-springs are spoiled by garbage all over the place; the air in Teheran is smog, hence the occasional mouth mask. The stinking oil refineries next to the seacoast in the Persian Gulf, the thick clouds of smog of any industry in the country. And yet, beautiful nature, +5000m high snow covered mountains… But the desert clearly shows ever present dust clouds propelled by the wind.

Car mechanics seems to be the profession for the coming years: more and more motorbikes (from Iranian make to freshly imported Yamaha and Honda 125cc) are being sold; the bulk of the car park consists of either local brand SAIPA, else imported or co-manufactured Peugeot. Add to that the ages old R5s, Mercedes 180s and old Chevys and Buicks occasionally able to function (still), it is a pure need that each entrance to a city or town large or (very) small has a line up of small, poorly equipped 'garages' for servicing. Lots of goodwill and great improvisation are the best tools here. Taxis of the still produced Sapehs of the early 70models tend to give up once fully loaded, and the poor taximan developing muscles to get his bloody 'machine' out of the zooming traffic chaos.

Water is scarce, but well used; famous are the 'qanats', a century old system of handdug underwater irrigation channels 5 to 10 meter underground, just wide enough for 1 small (well paid) guy to dig or service the canal. Every 15 à 20 meters the 'mole' surfaces to evacuate the ground. Equally famous: the cisterns built in each village, still well maintained even now there is more water via huge dams; the cisterns in the southern part of the country are often cooled by windtowers, also used in larger ancient palaces to cool the air for the inhabitants; and yet, unfortunately, it leaks everywhere. Still, when cleaning the car, a tradesman stopped by and said that 'ab' is for drinking, not to clean the car. And yet: 2 meters further local taxis and buses also were cleaning with 'ab'. In the same context one must see the free water available in the street of